Περιφερειακά του οικισμού της Στούπας στη Μεσσηνιακή Μάνη κατασκευάστηκαν τρεις πέτρινες κατοικίες συνολικής επιφάνειας 192,00 τμ., για αποκλειστικά τουριστική εκμετάλλευση. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του συγκροτήματος είχε ως βασική πρόθεση την ανάδειξη στοιχείων της Μανιάτικης αρχιτεκτονικής σε διάλογο με σύγχρονες παρεμβάσεις.
Η διάσπαση των κατοικιών σε επί μέρους αυτοτελείς πέτρινους όγκους και η σύνδεσή τους με πιο ελαφριούς, διάφανους, αλλά και η δημιουργία των υπαίθριων χώρων με βάση το στοιχείο της εσωτερικής αυλής, αποτέλεσαν το κύριο χαρακτηριστικό της μελέτης. Οι αναφορές στην τοπική παράδοση εκφράζονται τόσο με την επιλογή φυσικών – τοπικών υλικών, όσο και με την κτιριακή μορφολογία και τον σεβασμό στην κλίμακα.
Το συγκρότημα αποτελείται από δύο μεγαλύτερες κατοικίες, με δυνατότητα φιλοξενίας έως και 6-8 ατόμων η κάθε μία, ενώ μεταξύ τους τοποθετήθηκε μια μονόχωρη κατοικία 2 έως 4 ατόμων. Οι κατοικίες τοποθετήθηκαν γραμμικά, κατά μήκος του παράλληλου προς τη θάλασσα άξονα, και σε μικρή απόσταση διαμορφώθηκε κοινόχρηστος υπαίθριος χώρος με πισίνα.
Οι δύο κύριες κατοικίες διασπάστηκαν σε τρείς επί μέρους όγκους η κάθε μία, με αντίστοιχο διαχωρισμό των λειτουργιών τους. Στο ένα πέτρινο κτίσμα χωροθετείται το καθιστικό με εμφανή κεραμοσκεπή, σε διώροφο πέτρινο κτίσμα τοποθετούνται τα υπνοδωμάτια, ενώ η είσοδος με την τραπεζαρία διαμορφωμένα με μεγάλα ανοίγματα – τζαμαρίες σε συνέχεια με τις εσωτερικές αυλές αποτελούν το συνδετικό στοιχείο των πέτρινων όγκων. Έμφαση δόθηκε και στην εσωτερική διαμόρφωση των κατοικιών, όπου στόχος ήταν με απλές επεμβάσεις και φυσικά υλικά να συνδυαστεί η παραδοσιακή αρχιτεκτονική με έναν πιο σύγχρονο σχεδιασμό, αλλά και να τονιστεί και ο ξενοδοχειακός χαρακτήρας του έργου .
Οι πέργκολες, τα κάγκελα αλλά και μια εξωτερική σκάλα και ένας εξώστης έχουν διαμορφωθεί από ελαφριές μεταλλικές διατομές, με τη χρήση συρματόσχοινων για τα στηθαία αλλά και διάτρητης λαμαρίνας για το δάπεδο των εξωστών και της σκάλας, δίνοντας διαφάνεια και ελαφρότητα στις κατασκευές με στόχο να τονιστεί η αντίθεση με τα στιβαρά πέτρινα κτίσματα.
Η κοινόχρηστη πισίνα έχει ακανόνιστο σχήμα με τις δύο αντιδιαμετρικές πλευρές της να καταλήγουν σε ένα λοξό επίπεδο παραπέμποντας σε «παραλία», ενώ για υλικό επένδυσης της επιλέχθηκε ένα πλακάκι μεγάλου μεγέθους με βοτσαλωτή επιφάνεια για τον ίδιο σκοπό.