Οι κατοικίες βρίσκονται σε έναν ελαιώνα της Μεσσηνιακής Μάνης με θέα νοτιοδυτικά προς τη θάλασσα και βορειοανατολικά προς τον Ταΰγετο. Αποτελούνται από έξι πέτρινους όγκους τοποθετημένους σε απόσταση μεταξύ τους, ανάμεσα στις υπάρχουσες ελιές. Ενταγμένοι στην κλίμακα του ελαιώνα η σύνθεση των πέτρινων κτισμάτων δημιουργεί ποιοτικούς ενδιάμεσους χώρους με χαρακτηριστικά “γειτονιάς”, άλλοτε ανοικτής όπως στις αυλές εισόδου και άλλοτε κλειστής όπως στις τραπεζαρίες, παραφράζοντας στοιχεία των Μανιάτικων οικισμών με σύγχρονο τρόπο, και ο χρήστης αποκτά άμεση επαφή με τον ελαιώνα και τη θέα προς τη θάλασσα, αναδεικνύοντας την αυτοτέλεια των πέτρινων όγκων. Η σύνδεση των κτιρίων γίνεται με μεταλλικά και γυάλινα στοιχεία το όριο μεταξύ του μέσα και του έξω χάνεται. Η διαφάνεια του γυαλιού και ο βιομηχανικός χαρακτήρας των μεταλλικών κατασκευών σε διάλογο με τους κλειστούς πέτρινους όγκους δημιουργεί εντάσεις και ενδιαφέροντες χώρους. Παραδοσιακά υλικά όπως η πέτρα, το ξύλο και τα καλάμια εφαρμόστηκαν με σύγχρονο τρόπο, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα το πέτσωμα της στέγης, τα γωνιακά ανοίγματα στους τοίχους και την οροφή της κουζίνας.