Το έργο αφορά την ανάπλαση υφιστάμενης πέτρινης διώροφης κατοικίας στον οικισμό Ρίγκλια της Μεσσηνιακής Μάνης με στόχο τη χρήση της ως παραθεριστική κατοικία.
Στόχος της μελέτης ήταν η διατήρηση του χαρακτήρα του οικιστικού συνόλου και η προσαρμογή του στις ανάγκες του χρήστη. Το υφιστάμενο κέλυφος σχήματος L σε κάτοψη περιλάμβανε ένα επιμήκη λιθόκτιστο διώροφο κτίσμα με στέγη προ του ΄55 και μικρές μεταγενέστερες προσθήκες στην βόρεια πλευρά. Το πέτρινο κτίσμα διατηρήθηκε ως έχει ενώ μόνη παρέμβαση αποτελεί η αναμόρφωση της προσθήκης με πιο σύγχρονα στοιχεία. Στην σύνδεση παλιού με καινούριο διαμορφώνεται η είσοδος στην κατοικία καθώς και η κάθετη επικοινωνία των δύο ορόφων. Στο ισόγειο οργανώνονται δύο en suite υπνοδωμάτια που επικοινωνούν εξωτερικά μέσω ημιυπαιθρίου χώρου με ένα δωμάτιο υδρομασάζ. Στον όροφο τοποθετούνται οι χώροι διημέρευσης καθώς και ένα ακόμη υπνοδωμάτιο.

Ο προαύλιος χώρος διαμορφώνεται σε δύο επίπεδα με στόχο την δημιουργία επαρκών χώρων εκτόνωσης με ιδιωτικότητα τόσο για το χώρο εισόδου όσο και για τους χώρους διημέρευσης στον όροφο. Η κολυμβητική δεξαμενή πολυγωνικής κάτοψης προσαρμόζεται στο σχήμα του οικοπέδου αφήνοντας στο γειτονικό όριο σχισμή με κλίμακα που εξασφαλίζει την επικοινωνία των επιπέδων, ενώ λόγω της υπερύψωσής της εξασφαλίζει περίοπτη θέα του οικισμού.
Ως υλικά χρησιμοποιήθηκαν η πέτρα, το μέταλλο, το ξύλο και ο λευκός σοβάς. Ο σοβάς αφαιρέθηκε από την υφιστάμενη κατοικία αναδεικνύοντας το υπάρχον πέτρινο περίβλημα που εναρμονίζεται καλύτερα με το αρχιτεκτονικό ύφος του οικισμού. Η τετράρριχτη στέγη αποκαταστάθηκε ως προς τις φθορές της. ξύλινα πανέλα.